|
Şimdi birkaç yüz kilometre ötede düşünen biri var… Saçları dağılmış yüzüne… Gözleri biraz kısık… Bir “unutmak” mücadelesi ki… Anlamsız. Boş vermeye çalıştıkça daha bir kilitleniyor aklına… Önce adreslerini unutmaya çalışıyor… Sonra numarasını siliyor telefondan… Resimlere baktıkça birkaç ay öncesi cam gibi önünde canlanıyor… Yıllar sonra ilk kez bu kadar hızlı çarpmıştı yüreği… Biri bu kadar basabilirdi göğsünün üzerine… Uzak kaldı eller… Sanal başladılar ancak öyle bir somutlaştı ki kendileri bile anlamadı… Sigarayı bıraktı… Sevgisinin kokusu daha iyi mukozada çözülsün diye…
Ciğerleri dumanla değil sevgiyle doluyordu artık… Ama sanki vurgun yemişçesine… Alyuvarlarının bir kısmı parçalanmışçasına birden bire amansızca aniden ve zamansız susmayı tercih etti… Bitmeli dedi… Bitti… Henüz yeni yeni başlamışken… Aylar boyunca yapımı için hazırlık yaparlarken o kadar malzeme birden bire ellerinde kaldı… Hızla yükselecekken… Hiç ummadıkları bir anda kenetleneceklerken… Bitti… Sesi titremedi söylerken… Uzaktan kolay geliyordu her şey… Gözlerine hiç bakmadı bitsin derken … O Dayanamadı… Asil bitmeliydi dedi… Yanına kadar gitti… Saatlerce uykusuz kalarak ve bir yedek gömlek almadan yanına… Ve hiç sevmediği ama belki beğenir diye giydiği salaş tişörtü üzerine takarak… İş çıkışında karşıladı… Koşup sarılacaktı ki kalbi bir an için fazla örselenmiş olacak ki cesaret edemedi… Bekledi biraz yürüdü arkasından omzuna dokundu… Gördüğü ilk anda kireç gibi oldu yüzü… Sarıldılar… Kollarını kenetlemeden usulen… Uzaktan gelen eski bir komşuyu görmüş gibi… İkisinin de hoşuna gitmedi bu sarılmaca… Eksik kalanların farkındaydılar… Güzel başlamıştı her şey… Bir sonbahar akşamında buluşmuştu ilk kez elleri… Ve yıllar olmuştu sevgi, kapılarını dövmeyeli… Karar verdiler ve birbirlerinin göğsüne uzanarak bitirdiler üç mevsim süren bu hikâyeyi… Biraz acı, biraz yol, biraz kasvet… Ama en çok yıpratan kahrolası bir hasretti… Üç mevsim sürdü… Karlı gece gördüler… Dökülen sayısız yaprak… Yeryüzüne düşen bereket damlaları… Tam doğmuştu ki güneş… Yeşermek üzereydi ki tüm evren… Bıraktılar… Üç mevsim sürdü ve bitti… En azından birbirlerine öyle söylediler… Kim bilir belki yine dökülürken yapraklar bir araya gelir elleri… Ya da sonsuza dek ayrı kalır yürekleri…
 |
