Yeni bir çiçeğin filizlenmesi kadar hayret verici, bir çocuğun doğumu kadar doğal ya da bir ölüm kadar beklenmedik…
Her gidiş sancıtır insanın içindekileri, gitmesini istesende, istemesende…
Mutlaka gelir aklına belki yıllar sonra…
Kim olduğunun da çok bir önemi yok…
Belki bir akraban, belki arkadaşın, belki sevdiğin…
Giden sancıtır…
Acı en doruktayken ağlayamazsın…
Uğraşma…
Biraz dinecek öfken, ruhun dingin bir hal alacak…
Belki ondan sonra süzülür, boşalır yaşların…
Rahatlarsın anlıkta olsa…
Hıçkırıkların miğdeni ağzına getirse de hıçkırırsın belki çıkar diye içinden…
Kaçamıyor insanlar kendilerinden…
Ve aslında zorda kalınca, tüm mücadeleleri bu yönde oluyor…
Kimi başkalarıyla sevişiyor benliğinden olsun diye…
Kimi alkole veriyor kendisini…
Kimi diyarını değiştiriyor…
Bir ihtimal uzaklaşır kendinden de başka biri olur diye…
Olmuyor…
Her seferinde daha acımasızca yüzleşiyorsun kendinle…
Bir kırık şiir okuduğunda…
Şarkı dinlediğinde…
Aynaya baktığında…
Sabah uyandığında ruhundaki dinginliği hissettiğinde anlıyorsun kendinden kaçamayacağını…
Yarım kalıyorsun kimi zaman…
Giden sancıtıyor yüreğini…
Sen gitmesini istesen bile…
Terk etmese de gidiş bir sürgün kadar mecbur olsada…
Zorlanıyorsun…
Hatta bazen öleceğini zannediyorsun değil mi?
Korkma geçecek…
Ama izi kalır mı bilmem…
O, derinliğine bağlı…
Kaç yıl sürdüğünün bir anlamı yok…
Ne kadar şey paylaştığın önemli…
Acırsın, sinirlerin tepene çıkar…
İçin dışın acır…
Acırsın…
Hatta kendinede acırsın…
Böyle geçer aylar…
Kim bilir geride gelebilir belki gözlerinin içine…
Ama bıraktığın gibi mi döner, bıraktığı gibi mi bulur bilmiyorum…
Kabul edebilir misin?
Sessizce karşılar mısın?
Hesap mı sorarsın?
Bir şarkı çalar radyoda…
"Aşk her şeye değer"
Değdirirsin…
Aşk bu değecek elbet…
Anlamını kavrarsan sana da değer…
Ona da değer…
En değerli o dur çünkü…
Dünyaya değer…
 |
