(…durmadan kurulup dağılan şu alemde biri ötekinden fışkırmış iki toz zerresiydik.)

Darmadağınık üstelikte başına buyruk yaşanmış gidişlerinin vebalini ben ödüyormuşum meğer. Hep dağıldığında kurmaya niyetli olduğum kararlı tavrım yüzünden aşk demişim bu oyuna. Bir saplantı gibi, bahar ayları tükenmez polen kaşıntısı boğazımdaki. Bazen ne yapsan da olmuyor. Silinen, temizlenen her ahşapta illaki yan yana kalmalıydık .Önce sen biraz dolanacaktın tülün, koltukların, halının etrafında.

Sonra gelip konacaktın yeniden kapının yanı başında duran yeşil formika masaya. İki toz zerresiydik. İllaki yan yana olmak zorundaydık. Ben usulca yanına ilişecektim. Temizlenilmiş sanılan bayram odalarını hiç terk etmeyecektik. Çünkü biz, biri ötekinden fışkırmış iki toz zerresiydik. Güneş inatla silin diyordu bazen.  Direniyorduk. Ekvatoral bölgelerin alçak alanlarında -Kongo havzası dahil-  seni düşünüyorum. Hijyenik aşk kırıntılarında sevdasızlıkları, yalanları birbirinden fışkırmış iki takıntılı aşıktık nasıl olsa. Nil nehrinde mısır yiyerek yıkanabilmek kimin aklında? Onca gerekli unsur arasında kinaye telaşlı sabahlar. İki amaçsız toz zerresi. Akan suda değil iki; on kez yıkanılabileceğine inanmış, bunu uygulamış, onaylamış iki alem. Palmiye ağaçlarına yeşilden çok siyahı yakıştırmış. O büyülü büyüklüğe daha iyi duracak siyah inancıyla yaklaşmış. Ve birbirinden fışkıran iki toz zerresi kalabildiklerinde palmiyeleri yeşil değilde siyaha boyamaya inanmış, inandırmış bir vesile. Yamalı, keşifsiz keşfedilmiş iki zerre. Birbirine telaşsız sahip çıkma yetisi. Dolansız oyunlarda hep körebe. Nadas dinlenmek değildi. Bir ekşi koku olsa olsa. Dibi tutmuş, biraz yanığa çalan. Birbirinden fışkırmış iki toz zerresiydik. Sadece kelimeler dolusu tevekkül inancıyla yanıp tutuşan. Tutuşturdular durmadan dağılıp kurulan alemde zaten bir alem olan aşkımızı. Biz yandık. Meçhul olduk. Zaten tozduk birbirinden fışkırmış. Tutuşturdular acılarımızı. Biz yandık. Birbirimizin enzim miktarında ayrıştık. Zerreydik. Tutuşturdular. Toz olduk…

0 Yorum